Geçenlerde bir aşkım bitti sevgili okurlar. Şimdi sakin kafayla düşünüyorum da oğlan tam bir dengesizmiş.
Acaba bazı erkeklerde bu huy var mı? Diye de düşünmeye başladım. Ne huyumu? Show merakı olan huy.
Onunla 10 ay kadar önce Türkiye genelinde çıkan bir kültür içerikli dergide yazarken tanıştım. Ve beni tam 3 hafta araştırıp peşime düştüğünü de biliyorum.
Çıktık.. çıkıyoruz.. ve ben dergiden ayrılıp Sabah Gazetesi ne dönünce ilk terk edilişimi yaşadım.

Onur un bir önceki yazısı çok doğru sevgili okurlar. Etrafımızda öyle insanlar var ki “her şeyi ben bilirim sen bilmezsin! Senin bildiğini bile ben bilirim” psikolojisi ile işini bilene bir türlü istediği gibi iş yaptırmama- kendi montörüne uydurma isteği çıkıyor.
Bir kere şunu kabul etmek gerekiyor.
Eğer yazı şeklimizi beğenmiyorsanız okumayın.

İki yıl önce Antal ya da Lara da tatil yaparken, sahilde yanıma harika türkçe konuşan bir İngiliz gelmişti. 25-26 yaşlarında ve çok sıcak kanlı biriydi. Sohbet sırasında, 11 yıldır Türkiye yi mesken tuttuğunu öğrendim, bu sefer ki geliş amacının ise, Oxford da tez olarak hazırlamak istediği, töre cinayetleriyle ilgili araştırma yapmaya geldiğini söyleyince, ben de “töre araştırmasını Antalya da mı yapıyorsunuz?” diye sorunca kahkahayı bastı ve sadece yol üstü uğradığını, gene de bir Türk vatandaşı olarak benim bu kanuda ki görüşlerimim almak istedi. Ben ise “Eğer Türk halkı bu işe …

Onu ilk önce “kedi hayat kurtadı” haberiyle tüm Ankara sonra da Show Tv nin “sahibinin hayatını kurtardı” haberiyle de tüm Türkiye tanıdı.
Ben ise 2002 yılında Eryaman da ki eve taşınırken, balkonumuzdan  “eyvah birileri geliyor” edasıyla kaçan sarılı beyazlı minik ve sevimli bir kedi olarak tanıdım. Annem gece uyurken eve aldım, koynumda uyuttum, sbah ta hiç eve almamışım gibi balkonda ona yemek verdim. O beni çok sevmişti, ben de onu. Eryaman dan taşınırken “anne ne olur, onu buralarda bırakmayalım. Diğerleri de onu sevdi. Zekai biz gidince onu gene tekmeleyip çöpe atacak …

Kediler ve köpekler ne enteresan hayvanlar değil mi?
Evimde tam 9 kedim var ve yaklaşık 7 yıldır benimle beraber yaşıyorlar.
Annem ve ben sadece 2 kişiyiz.
Biz mi onlara bakıyoruz, yoksa onlar mı bize bakıyor, tartışılabilir.
Mesela onların içinden karakter olarak en beğendiğim Süs adlı kedim var ki dillere destan bir hayvan adeta.
Şakalaşırken es kaza suratına bir darbe gelince gün boyunca suratıma bakmıyor hayvan. Beni görünce kafasını başka yerlere çeviriyor. Barışana kadar akla karayı seçtiriyor bana.

Onu kaybetme korkusunu bu kadar yaşarsınız, ama onun umurunda bile değildir. Arada bir sizi arayıp görüşerek, önünüze bir iki kırıntı atar ve siz bulduğunuz o kırıntıları bir nimet görürcesine iştahla sarılır ve karnınızı doyurmaya çalışırsınız, ama bu tokluk kısa sürede bitecektir, tekrar ona ve aşkına aç kalmaya başlayacaksınız, taa ki diğerlerinden bıkıp ta sizi hatırlayana kadar. Oysa ortada karnınızı doyuracak o kadar çok kişi var ki! Ama canınız onu çekiyor ve hatta mümkünse aş eriyorsunuz.

Sevgisiz insanlara dikkat ettiniz mi hiç?
Yakından.. iyice yakından bir takip edin lütfen! Göreceksiniz ki, aslında kendilerinden nefret ediyorlar ve kendi kusurlarını bilmelerine rağmen bir de toplumdan gelen tepkilerle karşılaşınca, karşınıza herkes ve her şeyden nefret eden birey çıkıveriyor.
Eğer ki ellerine düşerseniz başlarlar sizi parmağında oynatmaya. Önce değerlerinizi eleştirmeye başlarlar, sonra sizin kendinize güven duyduğunuz olayları hedef alarak, bunları yok etmek için uğraşırlar ve zamanla kendileri gibi kişiliksiz bir tip yaratmak için çaba!
Bu yazıya gelmek için ne arama yaptılar:başak dursun kariyer