Kötü eleştirenler de sağolsun, dikkatlerini çekmişim en azından!

Ama şimdi bu yazıyı yazmama sebep olan bu fotoğrafa hangi vijdan dayanır sorarım size?

Onur face den paylaşınca elim-ayağım kesildi, ağlamaya başladım!

Neydi bu hayvanların suçu?

Kendilerine sahte merhamet göstererek tuzağa düşüren bu şereflerini ve aile terbiyelerini sorgulamaya iten, belki de o hayvanlardan da zavallı halde olan bu …bu… bir vasıf veremiyorum ki bunlara…her neyse bunlara inanmaları mı?

Kedi sevmeyenler! Sevmediğiniz bir hayvana bu adiliği yapar mıydınız?

Ya siz hayvan sevmeyenler?

Bunlara ne vasıf gerekir?

İnsan…Asla!

Hayvan…Hayvanlara hakaret olur!

Şerefsiz desek… Şerefsizler “bizi bunlarla kıyaslamayın” diye dava açarlar!

Şeytana havale etsek bunları, o da der ki “unutmayın ben de bir meleğim… kötü de olsam…Ben bunları hak edecek kadar da kötü olamam her halde” derse!

Çünkü şeytan, imanı olana sataşır! Çünkü şeytan vijdanı olana sataşır, çünkü şeytan insan olana sataşır!

Biz onun oyunları için bulunmaz bir oyuncuyuz!

Ne yapsın bu ne olduğu belirsiz tipleri!

Bu şeytan işi de değilse ne?

Bence bunlara öyle ceza vermeliyiz ki toplum olarak… Bu işi kalkıştıkları ana pişman olup yok olmak istesinler…Ama düşüncesi olurlarsa…Düşünenin de yapacağı iş değil bu!

YAZIKLAR OLSUN SİZİ, BİZİM ARAMIZA VEREN ANA-BABAYA!

Bir sonraki yazıda görüşmek üzere…

Bu yazıya gelmek için ne arama yaptılar:

• Elde var hayat sinav
• Faturasız vodafone vodemnet yorumları
• özgün\ün biz ayrıldık albümündeki şarkıların isimleri

…Hemen herkesin içinde olan bir duygu!

Bazen o kadar içimizde kabarır ki, adı birden bire cinnet oluverir… Kan kokar ortalık… Arkasından gözyaşı bırakır, vijdan azabı… ömür boyu!

Kimimiz bu duyguyla affetmeye çalışarak baş etmek isteriz! Hatta daha da ileri giderek, öç ve intikam duygusunun kişiyi ölüme götürecek kadar da hastalıklara yakalatabileceğini savunuruz! Bu görüşe de yıllar boyu onunla bununla didişmek için uğraşıp yorulanlar, bir kurtuluş dalı olarak görüp, tutunuyor ve destek veriyorlardı… Deniyorlardı, bazen başarılı oluyor, bazen de yerle bir edilen gururunu affetme dalına tutunarak kurtarmaya avutmaya çalışıyorlardı…

Öyle tarifsiz bir canavar ki bu öfke denen duygu! Eğitilmesi gerekli olduğu kesindi…

Eğitim için affetmek mi gerekir peki!

Kuru kuru, bilinçsiz affetmeler, ateşin üstüne söndürmek için talaş atmaya benzer ve hiç beklenmedik anda daha beter parlayıverirdi!

O halde önce sakinleşmeye çalışarak, olayın bir haksızlıktan öte başımıza gelen bir durum olduğunu kabul etmemiz gerekir! Bu durumun da geçici olacağını bilmek zaten, ilk travmayı atlatmamıza ve öfkenin en tehlikeli dalgasını kırmamıza sebep olur! Sonrasında ise olayı daha bilinçli sorgulamamıza ve yenilmez öfkemizle kitleyerek çözümsüzlük denizine bırakmamıza engel olmuş olacağımız kesin!

Sonra zaten gerisi gelir!

Kısacası uğradığımız haksızlıklarımızı bilinçsizce affetmeden önce bu söylediğim yöntemi uygularsanız çok daha başarılı olacağınız kesin!

Unutmayın birileri sizi yıpratmak için, bam tellerinizi tespit etmiştir ve fırsat buldukça dokunacaktır o tellere! Siz ise bu dediğim yöntemle düşmanınızın bildiği bam telinizin artık onun eline düşen bir saman çöpüne çeviriversiniz!

Benden bir tavsiye…

Her şeyden önce olayın sadece bir durum olduğunu bilin…

Bir sonraki yazıda görüşmek üzere…

Bu yazıya gelmek için ne arama yaptılar:

• yetenek sizsiniz izle
• siyah noktalar nasıl yok edilir
• www ebruşalli com tr
• uzman erbaş sınav soruları 2009
• ayça kuru
• askerlik sülüs örneği
• ebru şallı pilates kalça günü
• hotmail hesap kapatma
• ebru şallı dan plates dersleri video
• mobil imza nedir

Neyse bu gün gene işleyeceğim konu boşanan ailelerin geride veya arada bıraktıkları çocuklarıyla ilgili olacak… Ben sadece gözlemlerimi yazıyorum… Hepimizin çevresinde vardır boşanmış aile evladı olan tanıdığı veya belki de sizsiniz… Ben o ergenlik dönemimdeyken eğere ennem ve babamın boşanmalarına şahit olsaydım çok ciddi bir güvensizlik yaşardım… Tutunmaya çalışırdım savrulduğum pencerenin kenarına… Aşağıya bakarken beni merakla seyredenlerin  benim nasıl düşeceğimi merak ettiklerini sanırdım… Kısmen doğru olsa da bu düşünce, geri kalan akışta ise benim için üzülenleri görmezdim… Büyüdükçe kopan ve içimi kopratan ailemin temelindeki suçluyu aramaya çaılışrdım hep… Bazen kendimi görürdüm suçlu olarak ve annemle babamın boşnamdan önceki benim durumuımla ilgili şahit olduğum tartışmaları kulaklarımdan gitmez ve fazlalık olarak görmeye başladığım için kendimi toplumda da fazlalık olarak görmeye başlayacaktım… O yüzden savrulurken tutunduğum pencereden içeri girmek istemez ve düşme tehlikeme rağmen kendimi sığdırdığım yerle yetinmeye çalışırdım.

Bir de beni birbirlerinden intikam almak için kaçırmaya çalışmaları yok muydu?

Annem mahkeme kararıyla hacizle aldırdı beni babamın evinden! BEN YAŞAYAN BİR MALDIM!

Hayat boyu da kaderim bu seyirde mi olacaktı?

Arkadaşlarımın yaptıkları şakalar bile belki bir şey ima ediyordu… Ve geceleri yorganıma başıma çekip hıçkırıklarımı ciğerlerimden çıkarmak istercesine ağladığım zaman bile bu fazlalığımı düşünüyordum…

Taa ki… Duruımu benimle aynı olan arkadaşımla karşılaşana kadar!

Nasıl da hayata tutunmuş, nasıl da herkesle içli-dışlı?

Ve neşeli!

Kıskandım o mutluluğunu tanışmaya bile korktum! Ama o kadar arsızdı ki, o benimle tanıştı ve hayata nasıl döndüğünü anladı!

Onu da annesi, kbabasından hacizle almış! “Pek mutlu oldum o  zaman … Çünkü benim için kapışıyorlardı… Bunu artıya çevirdim, ikisi de beni, kazanmak için bir dediğimi, iki etmiyorlar ve bu durumumdan haberi olan çevrem bana ayrı bir özen gösteriyordu! Beni hırpalamak isteyenleri kovalıyorlardı…”

Daha ne artılar anlattı bana ve benim kendimi savunmak için ısrarlı bir şekilde taktığım at gözlüğümü söküp attı!

Evet, ben de olay olmuştum çevrede… Annem beni hacizle aldırıken benim için hakim, avukat ,mübaşir daha kaç kişi seferber olmuş ve yorulmuşlardı… Çünkü kıymetliydim…

Ama ben evlendiğim zaman eşimden emin olmak için 3 yıl çocuk yapmayacağım, sonrasında da tamam…

Çünkü çocukların suçu yok!

“Sevgili okurlar adını vermek istemeyen bir okurumun başından geçen gerçek öykünün dökümüdüğr bu satırlar…”

Bir sonraki yazıda görüşmek üzere…

Baş rolde beyni yetmeyen erkek ve kendini savunamayan bir kadın!

Evet beyni yetersiz erkekler genelde kaba kuvvete müracat ederler… Çünkü kendi güçlerini kabul ettirecek akla sahip olmadıkları için kaba kuvvete müracaat ederler…

Doğu bölgelerimizdeki erkeklerdi eskiden böyle olan! Ama virüs şimdi ülkenin her yanındaki beyni yetmeyen erkeğe bulaştı maalesef!

Evet buna virüs diyorum ve bu virüs erkeklerin bir arada olduğu kahvehane gibi ortamlarda daha çabuk bulaşıyor…

Ya da bir arada oldukları birahaneler veya maç ortamları da…

Yıllar önce bir habere okumuş ve hayretle öfkelenmiştim… Ağrı’da bir aşiretin oğlu 3. evliliğini yapıyor ve düğünden 2 gün sonra tıpkı önceki eşlerinde olduğu gibi kızı babakapısına “bakire değil”diyerek koyuyor ve kızcağızın kaderi diğer iki kadın gibi aile meclisinin kararyla ölüm oluyor ve kız töreye kurban gidiyor…

Bir tek kızın amcası feryad-figan ediyor “yeğenim bakiredir” diye ve jandarmaya ne yapıp edip mezarı açtırtıp kızı otopsiye göndertiyor ve kız bakire çıkıyor…

Gözler ağa oğluna dönüyor ve apar-topar adli tıpa gönderiliyor ve oğlan iktidarsız çıkıyor…

Ve önceki iki eşinin de bakire olduğu gerçeği ortaya çıkıyor ve oğlan 3 kişinin ölümüne kasti sebep vermekten tutuklanıyor…

Bu bilinen bir örnek!

Benim psikolog bir arkadaşımın lafları hala kulağımda… “Bir erkek cinsellikte ne kadar sorunluysa, kadına karşı o kadar şiddet eğilimli olur… Kadını mutlaka ezmek-üzmek ister… ”

Ve erkekler! Lütfen kendinizle yüzleşmeyi bilin artık!

İçinizdeki sorunları bir doktor kapısında da çözebilirsiniz! Unutmayın o doktorlar sizin arkadaşlarınız gibi sizinle “aaa ik.. dar…mış…. ha..haha…haaa” diye alay da etmezler… Dolayısıyla korkmayın ve koşun doktorlara!

Bir sonraki yazıda görüşmek üzere…

Bu yazıya gelmek için ne arama yaptılar:

• erkeğin kaba kuvvete
• saldirgan erkek

Kadınlar da erkeklerde her zaman birbirimizi çekiştiren, gururumuzdan dolayı hep “o aslında peşimde” deyip te kendimizle başbaşa kaldığımızda salya-sümük “…Ah nerelerdesin özledim yaaa!” diyerek feryad ettiğimiz, ama o sevgisini herkeslerden sakladığımız sevgilimiz, sayemizde cennetlik olup çıkıverir…

Çünkü ayrıldığımızda etrafa hep kötü yönlerini anlatırız… Denemeye çalıştığımız sevgilerde onu bulmaya hatta karşımızdakinin onu geçmesini bekleriz!

Aslında çok üstündür belki karşımıza çıkan, ama o eskiye duyulan sevgi o üstünlüğü hiç bir zaman görmez olur, kör olur kalırız!

Kadın da erkek te böyledir! Hepimiz ayrıldığımız sevgililerimizin kötü yönlerini görmek için uğraşırız!

Hele ki ayrılmak isteyen biz olunca, onu kötü görmek için elimizden ne gelirse yaparız!

Terk edilen biz olursak eğer, karşımıza çıkartılan haksız suçlamalarla mücadele ederken, yeni bir aşkı bulmaya ne kalbimiz, ne de vaktimiz olur!

Şimdi eski sevgilinin terk eden veya terk edilen tarafından unutulmamasının en büyük sebebi ise, beynimizin ve ruhumuzun yorulması ve başka bir karakteri tanımak istemeyişidir aslında!

O sevgideki hatalar düşünülür ve yeni ilişikide yapılmaması için çaba gösterilirken bu sefer yeni karakterin yeni sorunları çıkar karşımıza!

Doğru olan peki göz açılmadan 20 li yaşlarda evlenmek mi!

İlk sevgi de yani?…

Aşk bir kere olur diyen onlardı zaten!

Oysa işi uzatsalardı daha ne çok kez aşk yaşarlardı kim bilir!

Evlilik aşkı öldürür diyen de bu 20 li yaş gurubunda evlenenler değil mi?

E daha göz açılır açılmaz soluğu nikah masasında alırsan, evliliğin sonraki aşamalarında zaten onun kusurlarını görmeye başalayacak ve tahammül sınırın olan 2 yıl geçince patlayacaksın ve bu yüzden etrafa duyuru yapacaksın “aşkın ömrü, evlilikte ilk 2 yıldır ” diye!

Seni duyan da değil evlenmeye aşık olmaya bile korkacak bu sefer!

Sonra çoğunluk ilişkilerini aşkta değil yatakta yaşamaya başlayacak!

Ten uyumu icad edilmiştir çünkü!

Aşk 2.ci sıraya inmiştir!

İşte bence suçlu, 20-25 sene önce ilk aşkıyla onun kusurlarını görmezden gelerek evlilik kararı alıpta, sonradan bu kusurların ortaya çıkışıyla pişmanlık yaşayan o hatalı kararların sahipleridir ve toplumu ten uyumuna itip, aşkı 2.ciliğe düşüren bu kişilerdir!

O halde o eskileri dinlemeyerek, kalbimizi uyandırıp, aşkı aramaya başlasak ne iyi olur!

Haydi uyandır şu kalbini!

Bir sonraki yazıda görüşmek üzere…

E hatasız kul olmuyor işte!

Efendim, sevgili Onur Sarıca’nın ağabeysi Kıvanç, geçtiğimiz ay dünya evine girdi ve şu an mutlu bir evliliği var!

Düğünden bir hafta önce gelin ve Kıvanç’a tebrik ziyaretimi yapmıştım ve düğüne geleceğime söz vermiştim…

Ama o gün üst üste gelen aksikiliklerden dolayı düğünü bile unutuverdim…

Ankara dışına giderken yolda aklıma geldi!

Geçenlerde, onur’dan anne ve babasının Ankara’da olduğunu öğrenince görmeden edemedim ve evlerine gittim… Evet Onur’un anne ve babası evde ama 3. bir çay bardağı görünce de Onur’un annesi Filiz Hanım  bana  ”bekle gör bakalım Başak, bu üçüncü kişi kimmiş “dedi gülerek ve sahneye her türlü sitemine rağmen sevimliliğini yüzünden eksik etmeyen Kıvanç çıkverdi!

“Eyvah” dedim…”Başlıyor!” ve Kıvanç haklı olarak bana sitem etmeye başladı…Düğünde masamın düğün boyunca beklediğini, kendisinin ve ailesinin beni merak ettiklerini ve en azında bir telefon bir telgraf gönderebileceğimi sitemle söyledi!

Haklısın!

İnsan bir böyle günlerinde, bir de acı günlerinde sevdiklerini yanında görmek ister!

Ve sizleri bir kez daha çok seviyorum bana verdiğiniz o değer için!

Bu ılık aileyi tanıdığıma o kadar çok seviniyorum ki…İyi ki varsınız!

Gene de o gece, gırıgırımız şamatamız oldu!

E tabii olacak ben varım orada çünkü! Bir de onların hoş görüsü !

Allah sizleri hiç bir zaman üzmesin!

Ve sevgili Kıvanç ve eşi… Beraber hayata devam diyerek attığınız bu mutlu ve büyük adımınızın arkası hep mutluluk getirsin sizlere…

Bu arada gelin hanım, aileye tam yakışan biri! Özellikle Kıvanç’a! Tanıştığım gün, ne hürmeti ne saygısı ve ne de uyumunda asla bir kusur görmediğim gibi artılarının da çok olduğunu söylemeden geçemeyeceğim!

Mutluluklar size!

Bir sonraki yazıda görüşmek üzere!

Bu yazıya gelmek için ne arama yaptılar:

• kıvanç sarıca
• basak kivanc

Aslında bir çok insan kadın da erkekte ihanet üzeri terk edilmede gerçekten fark etmek ve ettirmek istemedikleri çok büyük travma yaşarlar… Bu travmayı ise ya aşırı sosyal hayata girerek ya da tamamen içlerine kendi dünyalarına gömülerek atlatmaya çalışırlar…

Biz bayanlar ise çoğunlukla ihanet ve terk edilişimizi çevremize “aslında ben terk ettim diyerek” duyururuz  ve gururumuzu bir nebze olsun kurtarmaya çalışırız… Erkeklerde böyledir!

Aslında kadınların kendi içlerinde hemcinsleriyle kurdukları sosyal yaşam tam bir dedikodu kazanıdır…

Birbirimizin yüzüne gülerken bir açık verecek mi diye de heyecanla bekleriz…

Karşımızdaki hemcinsimizin yaşadığı ayrılığın gerçeklerini öğrenmek için her türlü dosthane yollarını dener ve bize göre yalan olan ayrılık bahanesinin altındaki gerçekleri bulmaya çalışırız…

Ayrılığı yaşayanda terk ediliş ve ihanet yumruğunun izlerini yok etmek için her şeyi yapar…

Gelelim ihanetle beraber başımıza gelen terk edilişinin, içimizde oluşturduğu dileklerin sahnesine:

Kendimiz toplamış, etrafımızdaki hayran reitingini fırlatmış ve ortalıkta gene fırtına gibi eserken, bize ihanet edip terk eden kötü adam, tepetakla gelmiş, bize boynuz taktığı kadından ağır bir boynuz yemiştir, bir de erkek arkadaşları onun yalancılıklarını fark etmiş ve tek tek terk etmeye başlamışlar, hakkımızda dedikodu yaparlarken de bizi kast ederek ” o kızı-kadını harcamayacaktın! Hatunun elini sallasa ellisi!” demeye başmışlar ve bizimki yaptığı hatanın altında ölümü dilercesine ezilmeye başlamış ve bize geri dönüşün yollarını aramaya başlamıştır…

Bir şeklide bizimle karşılaşabileceği ortamlara girip çıkmaya başlayarak işe başlar, eski buluştuğumuz yerleri ziyarete kadar giden arayışın sonundaaaaaa….

Aniden onun ve bizim arkadaşlarımızın tesadüfen(nasıl olduysa, hayal işte!) aynı mekanda karşılaşmamızla beyefendinin arayışı mutlu bir şekilde biter ve karşımıza kıpkırmızı surat ve suçlu bakışlarla son kalmış cesaretini toplayarak çıkar ve ” Selam!… Aslında  bir şey söylemeye hakkım yok biliyorum… Ama ben … şey… beni affedebilecek misin?”

Hah! Düştün mü oğlum şimdi?

Der ve mimiklerimizi bile bozmadan duygusuz bir ses tonuyla: “Pardon? Sen hala oralarda mısın? Ben sadece yaptığın o hareketle seni tanıdım ve ne mal olduğunu gördüm! Mümkünse artık karşılaşmasak? Hadi bye!”

Demeyiii ne çoook istemişizdir aslında! Tabii Allah bazılarımıza bu fırsatı vermiştir! Ama bazılarımız da hayal ederken, öfkeyle dişlerimizi gıcırdatarak “Ah bir ayağıma düşse!”

Bekleyin, düşecekleri varsa da düşmezler inatlarından! Katır etiyle mi büyüdüler nedir anlayamadık!

Ama, ilişkinin başında karşılıklı saklanan kötü yönlerimizin sonrasında kapalı kaldığı yerden bıkarak çıkması ile de ya biz, ya da karşımızdaki dışarı dönüverir…

İşte bütün sebep bu!

Bir sonraki yazıda görüşmek üzere…

Hepiniz beni hayvan sever olarak bilirsiniz. Ama ben bu sefer hayvan hakları derneklerine dava açacağım!

Sebep hayvan barınklarının açılış amacına getirilmemesi!

Yıllar önce devlete baskı yaparak “sokak hayvanlarını barınacak yeri yok !” diye feryad edip, kamu oyu yaratıp barınakları tek tek açtırdınız… Ya sonra?

Hala sokak köpekleri sokaklarda! Barınaklar bomboş!

Ben Çankaya da oturuyorum ve 3 yılda tam 6 kedimi, o kulağı küpeli sokak köpekleri öldürdü!

Geçen hafta annemin en sevdiği kedisini parçaladılar!

Çarşamba sabahı ise evimin en iri kedisi Muzu yu 3 köpeğin altından aldım!

Son anda kurtardım kedimi ve o 3 köpeğe nasıl meydan okuyup ta hayvanları kovaladım hala inanamıyorum kendime!

Şimdi o sokak köpeklerine kurban etmek için mi bu hayvanlara emek verdim!

O travmanın tarifi yok beyler! Hem de hiç!

Muzu nun 3 köpeğin arasındaki can savaşı hala gözümün önünden gitmiyor!

Allah tan yetiştim!

Bu konuda geçen yıl ismini açıklamak istemediğim ve bu derneklerin başında olarak bildiğim hanımefendiye telefon açıp durumu anlattığımda bana ” Başak Hanım doğanın kanunu ama bu!” diye cevap verdi…

Doğanın kanununda güçlünün güçsüzü öldürmesi varsa o zaman ben de kedilerimi korumak için , köpeklerden daha güçlü olduğum için onları mı katl edeyim? Hemen ayağa kalkarsınız değil mi?

Ama doğanın kanunu diyerek rant ve para hırsınızın sonuçlarından biri olan bu vahşete uydurduğunuz bahaneye benim de verecek en iyi cevabım budur!

Dua edin ki sizinkinden çok daha fazla vicdan sahibiyim ben!

Sizlerin vicdanını sorgulamakta benim hakkım haklı olarak!

Ülkede hayvan haklarını “köpek haklarına” döndürdünüz zaten!

Ve ben önümüzdeki pazartesi bu derneklere dava açmaya hazırlanıyorum!

Sizin uyduruk kanunsal bahaneleriniz yüzünden 3 yıldır yaşadığım maddi ve manevi zararlarımı tahsil etmek zorundayım!

Kusura bakmayın ve hayvan severliği hakkıyla yapın artık!

Bir sonraki yazıda görüşmek üzere!

Bu yazıya gelmek için ne arama yaptılar:

• başak dursun
• uğur gültepe

Neden her şey üst üste gelmişti…Ve neden her kes kendisine karşı el birliği yapmıştı… Tek suçu onların kendisiyle ilgili karara uymamış olmasıydı… Demekki hiç biri gerçek dost değilmiş…

Sevdiği erkeğide, en yakın arkadaşıyla eve girerken görünce…kahrolmuştu zaten… Ama asıl midesini bulandıran, o arkadaşı ile, sevgilisinin kendisine sürekli boynuz taktığı o zayıf kuru kızı, kendi erkeğiyle yatan, yakın arkadaşı olarak bildiği kızla yanyana görmesiydi…

Bu sefer hangisi kimi kandırıyordu… Yoksa birbirlerinden haberleri var da, başka bir ahlaksızlığa mı adım atıyorlardı…

Evet… Bir pazar günü gördüğü bu iğrenç manzarayla olaylar gözünde iyice netleşmişti…

Artık ağlayamıyordu bile! Gözünde sadece onların görüntüleri ve midesindeki nefret yumağı bir anda çözülüüüp gidivermişti…

Evet artık ağlayamadığı için rahattı… Ve bir de hıçkırıklarla yığılıvermişti yüzünü yıkadığı lavaboya! “Ne biçim bir yer burası Tanrım!” derken artık içinde ne sevgilisi ve ne de onu kazanma hırsı kalmamıştı… Herbir hıçkırıkla dökülüp gitmişti hepsi zaten…

Yeni yaşam kendisini sıfırlamıştı… Boş kalp ama, içi umut dolu!

Boş çevre ama, içi yeni dostlar dolu!

Boş hayaller gitmişti…yerine gelen yapabilecekleriydi… Buna da donanımları etken olur!

İnsanların altında ezlip öldüğünü hissederken birden hepsinin tepesine çıkıvermişti…

Şimdi hepsi avucunun içindeydi artık…

Onu bilenler zaten ona yetrdi… Gerisi fasa-fiso…

İşte umut buydu… İşte hayat buydu! Ve işte kendisi buydu!

Aynaya bakarken, kendisine göz kırptı ve “selam! nasılsın?”

Çünkü kendisine kendinden başka yardımcı olmayacağını biliyordu! Bu da yeterdi… Zaten!

Bir sonraki yazıda görüşmek üzere…

Time dergisi.com tarafından yapılan ankette, e posta ile gönderilen oylamalarda köşe yazarlarından biri olarak gene ben seçilmişim ve bu da benim bu sene ki ikinci onurum oldu!

“Allah devamını getirsin” diyen arkadaşlarımın ve siz okurlarımın dilekleri bir kere daha kabul oldu!

Ben yazılarımı yazarken, yazılarıma müdahele edilmesini hiç sevmem ve seçtiğim konulara da müdahele edilmesini sevmem! Sağ olsun Onur bu konuda bana gereken hassasiyeti gösteriyor ve biliyor ki hiç bir zaman kırıcı yazı yazmayacağımı… en olay çıkran ve eleştiri bombardımanına tutulduğum yazı görücü usülü evliliklere muhalefet yapan “Görücü” adlıyazımdı! Ve ilk kez cevap olarak konuyla ilgili ikinci bir yazı yazmak zorunda kaldığım oldu ama bu cevabımın amacı tartışmaya gaz dökmek değil,  görücü usulü evliliklerin ülkemizin bazı bölgelerinde artık çok fazla kadının haklarını eksilere inderen noktalara geldiğini göstermek içindi!

Sevdiğim kedilerimin ölümlerinin bana verdiği üzüntüyü paylaştım sizlerle ve gördüm ki Domatessuyu.com un okurları hayvan sevgisi konusunda hassas ve duyarlıydı. Bu beni ayrı sevindirdi.

Bazen erkekleri çok acımasız eleştiren yazıları yazarken, kadınlarında içlerinde erkeklerden daha tehlikeli olanlar olduğunu vurgulamayı da ihmal etmedim!

Bundan sonra da aynı yazı tipleriyle karşılaşacaksınız ama yeni konular da eklemeye karar verdim…. Çocukların dünyasına inmeyi, toplumda artan sadizme yönelişin noktalarını ve daha bir çok konuları işlemeye karar verdim…

Ama emin olduğum bir şey var ki, gerek Domatessuyu.com da ve gerekse Meclis Haber Dergisi ndeki okurlarımın giderek arttığını görmek,  değeri biçilemeyecek bir ödül olduğunun bilincini getiriyor bana ve hakkını daha fazla vermek istiyorum…

Bir şey itiraf etmek istiyorum! Ben okul yıllarında asla okumayı sevmezdim! Yazmayı hiç mi hiç sevmezdim! Ama şimdi, yüreğime oturan duygularımı ve düşüncelerimi sizlerle bu şekilde paylaşmak, bana tarifi mümkün nolmayan bir haz veriyor!

Defalarca kitap çıkarmaya niyet ettim, ama vaktim olmadı! Konusu hazır…Adı bile hazır ve ilk fırsatta oturacağım kitap yazmaya!

E sizlere tekrar teşekkür etmek istiyorum desem?

Hepinize gene teşekkür ederim!

Bir sonraki yazıda görüşmek üzere!